Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2006/11223 K.2010/5268

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hırsızlık suçunun kişisel çeviklik gerektirir biçimde, haksız olarak ele geçirilen mağdura ait otomobil anahtarının kullanılması suretiyle ve birden fazla kişi tarafından işlendiği anlaşılıp kabul edildiği halde, sanık yararına olan yasanın belirlenmesi için yapılan değerlendirmede temel uygulama maddesine 765 sayılı TCK'un 493/1-2-son maddesi yerine, 493/2 maddesi olarak karşılaştırmaya esas alınması, 5237 sayılı TCK.nun 116/2-4, 119/1-c maddelerinin gözetilmesi, vaki uygulamanın lehe olması nedeni ile sonuca etkili bulunmadığından;

kasten işlenen suçlarda hapis cezasının mahkumiyetin yasal sonucu olan ve 5237 sayılı TCK'un 53 maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin cezanın yerine getirilmesi (infaz) aşamasında olanaklı kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre;

Suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK.nun 326/2. maddesine aykırı biçimde ‘yargılama giderinin sanıklardan müteselsilen tahsiline’ biçiminde karar verilmesi,