Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2006/14697 K.2010/3603

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı Yasanın 32. maddesi akıl hastalıklarını, kişi üzerindeki etkisine göre tam ve kısmi diye bir ayrıma tabi tutmamıştır. Ceza sorumluluğunun belirlenmesinde araştırılması gereken husus, kişinin kendisinde bulunan akıl hastalığının algılama ve irade yeteneği üzerinde etkili olup olmadığıdır.

5237 sayılı TCY.nın 32. maddenin (1.) fıkrasına göre kişiye ceza verilememesi için;

a-)Fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği ortadan kalkmış;

b)Algılamakla birlikte, maruz kaldığı akıl hastalığı nedeniyle fiil ile ilgili davranışlarını hukukun gereklerine göre yönlendirme yeteneği ortadan kalkmış veya önemli derecede azalmış olması gerekir.

Aynı maddenin (2.) fıkrası uyarınca kişinin cezasından indirim yapılabilmesi için; fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği ortadan kalkmamış veya önemli derecede azalmış olmamakla birlikte azalmış olması gerekmektedir.

Buna göre, kişinin akıl hastası olup olmadığı, hasta ise bunun yaptığı hareketlerin sonuçlarını anlayıp algılamasına ve buna göre davranabilme yeteneğine etkisinin psikiyatri bilimi tarafından belirlenmesi gerekmektedir.

Dosyamıza konu olaya gelince; sanığın yargılandığı eylemle ilgili, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCY.nın 32. maddesine uygun biçimde rapor alınmaksızın, başka bir eylemine ilişkin ve 5237 sayılı Yasanın 32/2. maddesini, suç tarihinde yürürlükten kalkmış olan 765 sayılı TCY.nın 47. maddesiyle özleştiren biçimde düzenlenmiş yetersiz rapora dayanılarak hüküm kurulması;