Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2006/17124 K.2010/782

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 493/1. maddesindeki suçun öğelerinin farklı olduğu, eylemin, 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesindeki hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Yasanın 116/1-4. maddesindeki konut dokunulmazlığını bozma ve 151/1. maddesindeki mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu, 5237 sayılı Yasaya göre hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını oluşturan eylem nedeniyle uygulama yapılıp sonucuna göre lehe olan yasanın belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Sanığın çaldığı suça konu eşyaların değeri uzman bilirkişi aracılığıyla tespit edilerek buna göre 765 sayılı TCK.nun 522. maddesinin uygulama koşullarının değerlendirilmemesi,

3- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 31/3. maddesi ile uygulama yapılırken suç tarihi dikkate alınmadan indirim oranının 1/2 yerine 1/3 olarak belirlenerek fazla cezaya hükmedilmesi,

4- Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 493/1, 522/1, 55/3. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 31/3; 116/1-4, 31/3, 50/1; 151/1, 31/3, 50/1. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın türü, alt ve üst sınırları bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında; uygulamaya göre lehe Yasanın belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

5- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 62. maddesinin uygulama olanağının tartışılmaması,