Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2006/19421 K.2010/8244

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın yakınana ait evin pencere ve balkon kasalarını kırmak suretiyle içeri girerek hırsızlık suçunu gerçekleştirdiğine göre, 5237 sayılı TCK.nun 151/1. maddesi gereğince mala zarar verme suçunu da işlediğinin anlaşılması karşısında, bu suçtan zamanaşımı içerisinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiş,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yakınana ait evin pencere ve balkon kasaları kırılarak içerden hırsızlık yapılması sonrasında, evdeki kutu üzerinden alınan parmak izinin sanığa ait olduğunun tespiti üzerine yakalanan sanığın olayı hatırlamadığına ilişkin savunması karşısında, olayın geceleyin meydana geldiğine ilişkin delil bulunmadığı halde, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 143 ve 116/4.maddeleri uyarınca uygulama yapılarak cezadan artırım yapılması,

2- Konut dokunulmazlığını bozma suçuna ilişkin olarak, 5271 sayılı CMK.nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, 3- Sanığın, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,