Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2007/13468 K.2011/40470

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Kişiyi özgürlüğünden yoksun kılma suçu yönünden kurulan hükmün incelenmesinde

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, katılan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan ve takdire dayanan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanıklar ... ve ... hakkında şantaj suçundan; sanık ... hakkında şantaj ve 6136 sayılı yasaya aykırılıktan kurulan hüküm ile sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik yapılan temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanıkların eylemine uyan 765 sayılı yasanın 192/1. maddesi ile sanık ... için ayrıca 6136 sayılı yasanın 13/1 maddesindeki suçun gerektirdiği cezaların türü ve yukarı sınırlarına göre, 765 sayılı Yasanın 102/4. maddesinde belirtilen zamanaşımını kesici işlemlerden herhangi birisi gerçekleşmeden 5 yıllık asli zamanaşımının, kararın verildiği 13.12.2005 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması;

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ile sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davasının 765 sayılı TCK.nın 102/4. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 05.10.2011 tarihinde şantaj suçu yönünden oyçokluğu, diğer yönlerden oybirliği ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanıklar ..., ... ve ...'nın katılan ...'a yönelik “gerçekleştirdikleri plan dahilinde katılanı tuzağa düşürerek, ...'le cinsel ilişki halindeki görüntülerini çekerek, bu görüntüleri televizyonda yayınlama tehdidi ile iki milyon dolar para isteme” eylemlerinin şantaj suçunu (765 sayılı Kanunun 192/1. mad ) oluşturacağı gerekçesi ile karar tarihinden itibaren zaman aşımı süresinin dolduğunun kabul edilerek düşme kararı verilmesi şeklindeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki :

Sanıklar başlangıçtan itibaren müştekiyi tuzağa düşürüp, cinsel ilişki halindeki görüntülerini çekerek kendisinden tehditle para istemeyi planlamış ve planlarını gerçekleştirmişlerdir. Eylem oluş şekli itibariyle suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasanın 495/1, 61. maddelerine uymaktadır. Y.C.G.K.nun 12.05.1986 tarih 6/145 E. - 292 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere çıplak ve cinsel ilişki halindeki görüntülerinin televizyonda yayınlanma tehdidi, TCK.nun 495/1 maddesindeki “kişiyi şahsen büyük bir tehlikeye düşürme beyanı ile tehdit” niteliğindedir. Bu haliyle eylem yağma suçuna teşebbüs suçunu oluşturur.

Eylem 5237 sayılı yasa karşısında değerlendirildiğinde ise, yukarıda anlatılan eylemin katılanın cinsel dokunulmazlığı kapsamına giren çıplak ve cinsel ilişki halinin televizyonda yayınlanması tehdidi ile gerçekleştirildiği dikkate alındığında, saldırı tehdidinin cinsel dokunulmazlığa yönelik olduğu, dolayısı ile eylemin TCK.nun 149/1-c, 35. maddeleri kapsamında kalan yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu açıktır.

Zira bir kişiyi rızası dışında çıplak halde iken veya cinsel ilişki halinde iken gözetlemek, görüntülerini kaydetmek TCK.nun 105/1.maddesi anlamında cinsel taciz niteliğinde olup, kaydedilen bu görüntüleri yayınlayarak başkaları ile paylaşmak da tacizin devamı niteliğindedir. Sanıkların görüntüleri yayınlama tehdidi, cinsel dokunulmazlığa yönelik bir saldırı tehdidi olduğundan eylem yağma suçunu oluşturmaktadır.

Belirtilen nedenlerle Kartal 1.Ağır Ceza Mahkemesinin eylemi şantaj olarak kabulüne ilişkin kararının bozulmasına karar verilmelidir.