KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2007/14514 E., 2010/3495 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Nisan 2010
- Mahkemesi
- Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Yağma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
223 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Suçun, silahla, birden fazla kişi tarafından birlikte ve geceleyin işlendiği, Mahkemenin kabulünün de bu yönde olduğunun anlaşılması karşısında; temel cezanın belirlenmesi sırasında, uygulama maddesinin TCK.nun 149/1-a-c-h yerine TCK.nun 149/1-a-c-e olarak yanlış yazılması, sonuca etkisi bulunmayan ve yerinde düzeltilmesi olanaklı görülen yazım yanlışı olarak görüldüğünden, bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanıklardan, neden oldukları yargılama giderlerinin ayrı ayrı alınması gerekirken, “müteselsilen” alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,
Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “Aşağıda dökümü yapılan 22 YTL yargılama giderinin sanıklardan müteselsilen tahsiline” ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine “Sanıklardan, neden oldukları yargılama giderinin ayrı ayrı alınmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/04/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2007/14514, K. 2010/3495, 1 Nisan 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama