Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2007/15490 K.2011/20525

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre, Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2001/257-272 esas ve karar sayılı ilamı ile tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık ... hakkında, 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddesi ile uygulama yapılmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Gerekçeli kararda iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile Cumhuriyet Savcısının esas hakkında görüşüne yer verilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 230/1-a maddesine aykırı davranılması,

2-) 5237 sayılı TCY’nın 61/4 ve 5. fıkralarına aykırı olarak, aynı Yasanın 35/2. maddesinin, 143/1. ve 145. maddelerinden önce uygulanması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

a-) Sanıklar hakkında temel ceza alt sınırdan belirlendiği halde 5237 sayılı TCK.nun 143.maddesi ile uygulama yapılırken gerekçe gösterilmeden cezanın en üst oranda arttırılması ile kararın içerisinde de çelişki yaratılması,

b) Suçun işleniş şekli ile kalkışma durumuna göre 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmamasına karşın, cezalarından indirim yapılması,

3-) Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun, kendi altsoyları açısından koşullu salıverme tarihine; kendi altsoyları dışındaki kişiler yönünden ise, cezanın infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi,

4-) Suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre; hükümden sonra yürürlüğe giren vaki değişiklikler karşısında; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesi gereği sanık ...'nın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,