Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2007/15582 K.2011/2499

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkemece yasal ve yeterli gerekçe gösterilmek suretiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmamasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında; tebliğnamedeki ( 1 ) nolu bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ve yakınana, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 24. maddesi uyarınca uzlaşma önerisinde bulunulup sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, 765 sayılı Yasaya göre hırsızlık suçunu oluşturan eylem nedeniyle uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde uygulama yapılması,

3-5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 492/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanığın, yakınana ait işyerinin içine, geceleyin kapı camını kırarak girip hırsızlık suçunu işlediği, yakınmanın da devam ettiğinin anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesindeki hırsızlığın yanı sıra aynı Yasanın 116/2-4. maddesindeki geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozma ve 151/1. maddesindeki mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu gözetilip bu suçlardan da değerlendirme yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

4-Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 492/1, 522/1. (pek aşırı), 55/3, 40. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 31/3, 63; 116/2-4, 31/3, 63; 151/1, 31/3, 63. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezaların alt ve üst sınırları bakımından; uygulamaya göre sanık yararına olan Yasanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmesi zorunluluğu,