Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2007/244 K.2010/15297

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 28.07.2007 tarihli görgü tespit tutanağı ve yakınanın beyanına göre; sanığın, yakınana ait aracın kilitli depo kapağını sert bir cisimle zorla açarak içerisinden hırsızlık yaptığının anlaşılması karşısında; eyleminin TCK’nun 142/1-b maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden yeterli olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde,bu maddenin düzenleniş amacı dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

3- Sanığın eyleminin kalkışma aşamasında kalmış olması karşısında; verilen cezadan TCK.nun 168/1. maddesi ile indirim yapılması,

4-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Yasanın 108/2,4,5,6. maddelerinde tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının öngörülmüş olması karşısında, tekerrüre esas alınan hükümlülüğünün kararda gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren Mahkemeye değil,

hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek olan Mahkemeye ait olduğu düşünülmeden sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 58. maddesi gereğince “cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, 2 yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,

5- Hak yoksunlukların seçimlik olmaması nedeniyle 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki a-c-d ve e bentlerinin de uygulanması gerektiği gözetilmeyerek, sadece 53/1-b bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

6-5237 sayılı TCK’nun 35/2.maddesinin aynı Kanunun 143/1.maddesinden önce uygulanması suretiyle, TCK’nun 61.maddesine aykırı davranılması,