KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2007/3112 E., 2011/2350 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Mart 2011
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
283 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Çalınan malların suç tarihindeki gerçek değerlerini araştırıp bilirkişi aracılığıyla saptanmadan ve kararda gösterilmeden, sanık hakkında 765 sayılı TCK.nun 522/1. maddesinin “ pek fahiş ” değere ilişkin hükmünün uygulanarak yazılı şekilde karar verilmesi,
2- Sanık ...'nun adli sicil kaydında yer alan Bornova 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.08.1997 gün 263/605 Esas-Karar Sayılı ilamı ile verilip 04.01.2001 tarihinde infaz edilen cezasının tekerrüre esas olduğu gözetilip sanık hakkında 765 Sayılı Yasanın 81/2-3 maddesiyle uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,
3-Sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCK’nun 493/1, 522,59/2, 81/2-3 (sanık ... için ) maddeleriyle 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nun aynı suça uyan 142/1-a, 143/1, 116/2-4, 119/1-c, 152/1-a
maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezaların türü, alt ve yukarı sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddeleri ışığında; hüküm tarihinden sonra 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasanın 24. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 253/1. maddesi gözetildiğinde, geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozma suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; eksik soruşturma giderilip uzlaşma hükümlerinin uygulama koşulları değerlendirilip sonucuna göre sanık yararına olan yasanın yeniden belirlenmesi zorunluluğu;
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2007/3112, K. 2011/2350, 9 Mart 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama