Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2007/5521 K.2011/7947

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın önceden kasıtlı suçtan hükümlülüğünün bulunması nedeniyle, 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağının bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) 05.01.2004 tarihli görgü tespit tutanağına göre, yakınana ait iş yerine giriş demir korkuluklar bükülmek ve kapı camı kırılmak suretiyle girildiğinin belirtilmiş olması karşısında, demir korkulukların sağlam ve dayanıklı olup olmadığı yöntemince saptanmadan yazılı biçimde hüküm kurulması,

2-) 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, 765 sayılı Yasaya göre hırsızlık suçunu.

5237 sayılı Yasaya göre hırsızlık, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarını oluşturan eylemleri nedeniyle uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar denetime olanak sağlayacak şekilde ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasanın belirlenmesi gerekirken, yakınana ait işyerinin demir korkulukları eğilip kapı camı kırılmak suretiyle girildiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun anahtarla ya da diğer bir aleti anahtar gibi kullanarak kilit açmak suretiyle gerçekleştirildiğine ilişkin kanıt bulunmadığı,

eylemin 5237 sayılı TCK’nun 142/1-b maddesi kapsamında kaldığı ve suçun işleniş şekline göre de aynı yasanın 145. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı gözetilmeden lehe yasanın belirlenmesi amacıyla yapılan karşılaştırma sırasında 142/2-d ve 145. maddelerinin gösterilmesi, kabule göre de; kıyaslanan 5237 sayılı yasa maddelerinin soyut olarak sayılmasıyla yetinilmesi suretiyle eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,

3-) Ankara 10. Sulh Ceza Mahkemesinin 1998/456-1113 esas ve karar sayılı kararıyla hırsızlık suçundan verilip, 17.07.2003 tarihinde yerine getirilen eski hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde, sanık hakkında 765 sayılı TCK’nun 81/2. maddesinin uygulanmaması, aynı çeşit suçtan dolayı mükerrir olduğundan aynı Yasanın 522/3. maddesi uyarınca cezasından indirim yapılamayacağının gözetilmemesi,

4-) Yakınanın işyerinin giriş kapısının demir korkuluklarını büküp, camı kırıp içerden hırsızlık yapan sanığın aştığı manianın sağlam muhkem olduğunun saptanması halinde 765 sayılı TCY'nın 493/1; aykırısı durumunda ise 492/1, 62, 522. maddeleriyle, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY'nın aynı suça uyan 142/1-b, 143, 35; 116/2-4, 119/1-c.

151/1. maddelerinde öngörülen cezaların alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında; öncelikle 5237 sayılı TCK’nun 73/8. maddesi ile 5560 sayılı yasanın 24 ve 25. maddeleri ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından uzlaştırma girişiminde bulunulduktan sonra lehe olan yasanın uygulamaya göre belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,