KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2007/7539 E., 2010/2374 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Mart 2010
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Yağma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
279 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCY.nın 149/1-d, h. maddeleri uyarınca 2 yılın üzerinde hapis cezası verilmesi gerekirken 30.12.2005 tarihinde aynı Yasanın 148/1, 35/2, 150/2, 62. maddeleri gereğince yanlış uygulama sonucunda 7 ay 15 gün hapis cezasına hükmolunması, CGK.nun 04.03.2008 tarih ve 2008/6-47,43 sayılı kararı da gözetildiğinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği anlaşılmakla yapılan temyiz incelemesine göre;
Gece sayılan zamanda evinin kapısını açan yakınandan önce içeri giren sanığın, zorla mağdurun kolundaki bilekliğini alıp kaçtıktan sonra vatandaşlar tarafından yakalandığının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 149/1-d, h. maddesinde belirtilen yağma eylemini oluşturduğu ve tamamlanmış olduğu gözetilmeden anılan yasanın 148/1, 35/2. maddeleriyle uygulama yapılması ayrıca adı geçen yasanın 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı,
“değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150.maddenin 2.fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek sanığın cezasından indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2007/7539, K. 2010/2374, 10 Mart 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama