Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2008/10012 K.2012/7515

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın 7/2 ve 5252 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın 9/3.maddeleriyle Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nun 23.2.1938 günlü 1937/23 – 1938/9 sayılı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 25.5.1999 günlü 133/142 sayılı kararları ışığında, sanığın olay günü yakınanın yazlık evinin sağlam penceresini sert bir cisimle zorlayıp açarak hırsızlık suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında;

eylemin 765 sayılı TCK’nun 493/1. maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması kanuna aykırı ise de, somut olayla ilgili 765 sayılı TCY’nın 493/1, 102/3 ve 104/2. maddeleriyle 5237 sayılı TCY’nın 142/1-b, 66/1-e, 66/2-4, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda. 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına bulunduğunun anlaşılmasıyla yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nun 66/1-e maddesinde, anılan Yasanın 142/1-b maddesine uyan hırsızlık suçunun gerektirdiği ceza için 8 yıllık süre belirlenmesi ve aynı maddenin 2. fıkrasına göre 15-18 yaş grubunda bulunan sanıklar için bu sürenin üçte ikisinin geçmesiyle kamu davasının düşeceği de gözetildiğinde 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımı süresinin karar tarihi olan 09.12.2005 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması, ve bu süre içinde zamanaşımını kesen herhangi bir işlem yapılmamış olması,