Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2008/10603 K.2010/751

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın eyleminin 765 sayılı Yasanın 492. maddesinin (1). fıkrasında düzenlenen suçu oluşturmasına karşın, aynı maddenin (2). fıkrası uyarınca uygulama yapılması;

2- Sanığın adli sicil kaydında yer alan, Diyarbakır 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.6.1999 gün ve 1998/406- 1999/465 sayılı ilamının tekerrüre esas oluşturduğu gözetilip hükmolunan cezanın anılan yasanın 81/2. maddesi uyarınca artırılmaması;

3- 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı ve 5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 492/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu;

geceleyin yakınana ait konutun açık penceresinden içeri girerek pek aşırı değerdeki ziynet eşyalarını çalan sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b, 143. maddelerine uyan hırsızlığın yanı sıra, aynı Yasanın 116/1-4. maddesine uyan geceleyin konut dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturduğu ve sanığın annesi tarafından çalınan eşyanın büyük bölümünün yakınana iade edilmesi nedeniyle anılan Yasanın 168/1-4. maddesinin uygulanma koşulları araştırılmadan, eksik inceleme ve değerlendirme sonucu 765 sayılı TCY.nın sanık lehine olduğu kabul edilerek yazılı biçimde hüküm kurulması;

4- Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 492/1, 522/1, 59/2, 81/2. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 168/1-4, 62/1; 116/1-4, 62/1; 5271 sayılı Yasanın 253, 254. maddelerinde öngörülen cezanın alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında uygulama yapılarak sanık yararına olan yasanın yeniden belirlenmesi zorunluluğu;