Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2008/14278 K.2012/18030

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak

1- Olay günü belirsiz bir saatte ve yakınanın konutunun pvc'den yapılma penceresini sert bir cisim ile açıp girip, cep telefonu, video oynatıcı, kol saati ile birlikte konut önünde park halinde bulunan otomobilin anahtarını ele geçirip çalınması şeklinde gerçekleşen eylemde; Suç pvc sisteminin sağlam ve dayanıklı olup olmadığı saptanıp sonucuna göre; 765 sayılı yasa 'nın 493 . maddesinin (2.) fıkrası yanı sıra aynı maddenin (1. ) fıkrası ve dolayısıyla “ son” bendinin uygulama olanağını araştırıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılması;

2- Sanığın yakınanın konutunun pencere camını sert bir cisim ile açıp içeri girerek cep telefonu, video oynatıcı, kol saati ile birlikte aldığı otomobilinin anahtarıyla konuttan çıkıp hemen konutun önünde bulunan otomobili çalması eyleminde, araya zaman aralığı girmediği ve eylemin kesintiye uğramadan devam ettirildiği gözetildiğinde, 765 sayılı TCK'nın 80. maddesiyle hüküm kurulması,

3- Sanığın eyleminin pvc sisteminin sağlam ve dayanıklı olması durumunda 765 sayılı TCK’nın 493/1-2-son, 522/1 (pek fahiş) veya pvc sisteminin sağlam ve dayanıklı olmaması durumunda 765 sayılı TCK’nın 493/2, 522/1. (pek fahiş) maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/2-d, 143/1, 53, 116/2, (gece olması durumunda 116/2-4 ) , 53, 151/1, 53. maddelerinde öngörülen cezaların türleri, alt ve üst sınırları (konut dokunulmazlığını bozmak ve mala zarar vermek suçları bakımından 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddelerinde öngörülen “uzlaşma” hükümleri) değerlendirilip,

sonucuna göre lehe yasanın saptanması gerektiğinin düşünülmemesi,