Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2008/15442 K.2010/787

Hırsızlık suçundan sanık Nevzat Yılmabayhan'ın, 765 sayılı Ceza Kanunu'nun 493/2, 522/1, 59. Maddeleri gereğince 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair, Karşıyaka 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/12/2000 tarihli ve 2000/165-954 sayılı kararının infazı sırasında, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun lehe hükümlerinin uygulanması talebi üzerine,

sanığın anılan Kanun'un 142/1-d, 62. Maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair, aynı Mahkemenin 29/06/2005 tarihli ve 2000/165-954 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine ilişkin, KARŞIYAKA 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 11/05/2006 tarihli ve 2006/516 müteferrik sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 14/04/2008 gün ve 21928 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay C.Başsavcılığının 02/05/2008 gün ve 2008/95405 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 22/09/2008 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi:

Anılan Yazıda;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında temel cezanın belirlendiği uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d maddesi yerine 142/1-d olarak belirlenmesi ve anılan madde gereğince hükmedilen 3 yıl hapis cezasından, aynı Kanun'un 62. Maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması sonucunda 2 yıl 6 ay yerine 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayin edildiği gözetilmeden itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması Dairemizden istenilmiş ise de;

TÜ RKMİLLETİADINA

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı ve incelenen dosya içeriğine göre;

Karşıyaka 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.12.2000 gün ve 2000/954 sayılı kararı ile hükümlü Nevzat Yılmazbayhan hakkında anahtar uydurarak araç çalmak suçundan 765 sayılı TCK.nun 493/2, 522/1, 59/2. maddeleri gereğince verilen 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezasının hükümlü savunmanı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 6. Ceza Dairesince 08.05.2001 tarihinde kararın onanarak kesinleştiği, Cumhuriyet Savcısının uyarlama talebi sonucunda, Mahkemece 29.06.2005 gün ve 2000/954 sayılı ek karar ile dosya üzerinde yapılan uyarlama ile hükümlü lehine

görülen 5237 sayılı TCK.nun 142/1-d ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedildiği, hükümlünün süresinde uyarlama kararını temyiz etmesi sonucu, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 15.12.2005 tarih ve 2005/11992 sayılı kararıyla ‘…Kararın 5275 sayılı Yasanın 98/1, 101/1 ve 5252 sayılı Yasanın 9/1. maddeleri uyarınca dosya üzerinde verilmesi doğru ve bu karara karşı itiraz yolu açık olup, temyiz yeteneği bulunmadığından ve 5271 sayılı CMK.nun 264/1. maddesi uyarınca yasa yoluna başvuruda mercide yanılma haklarını sona erdirmediğinden,

aynı maddenin 2. fıkrasına göre itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemeye iletilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İadesine’ şeklinde karar verdiği ve itiraz mercii olarak Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.05.2006 tarih ve 2006/516 sayılı kararıyla itiraz talebini reddettiği, dosyanın infaza verildiği,

infaz savcılığının ek kararda 5237 sayılı Yasanın 62. maddesiyle yapılan indirimin hatalı olduğu ve kazanılmış hak da oluşturmayacağına ilişkin yaptığı itirazın, Karşıyaka 2. Asliye Ceza Mahkemesince 14.06.2007 tarihinde reddedildiği ve Cumhuriyet Savcısının kanun yararına bozma talebinde bulunduğu anlaşılmış ise de;

5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi ile bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması ve önceki yasaya göre suçların yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılmasının zorunlu bulunduğu, dosya üzerinde verilen uyarlama kararlarının YCGK ve Dairemizin birçok kararında belirtildiği gibi temyize tabi olduğunun anlaşılması karşısında; kanun yararına bozma isteminin bu aşamada REDDİNE,