Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2008/19374 K.2011/44198

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

15.7.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23. Maddesi hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurallarını getirmiştir.

Bu kurallar;

1-Yargılama sonunda hükmolunan ceza 3 yıla kadar hapis veya adli para cezası ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilir.

2-Hükmün açıklanmasının geri bırakılması için daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı mahkum olmamış bulunması, yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaat gelmiş olması, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları itibariyle bir cezaya hükmedilmesine gerek görülmemesi, mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi ancak bu koşul, çocuğun ailesinin veya kendisinin ekonomik durumunun elverişli olmaması halinde aranmayabilir.

Hal böyle olunca;

Sanıklar hakkında 5237 sayılı Yasanın 62/1.maddesinde düzenlenen takdiri indirim sebebinin uygulanması sırasında “sanıkların geçmişi ve sosyal ilişkileri” gerekçe olarak gösterildiği halde, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23.maddesinin uygulanmaması, aynı mahiyette değerlendirilebilecek “sanıkların kişilik özellikleri” biçiminde yasal ve yeterli olmayan ayrıca cezaların şahsiliği prensibine aykırı olan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,