Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2008/23748 K.2012/12454

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Oluş, 10.11.2005 tarihli polis tutanağı ve dosya içeriğine göre; Sanığın haksız yere elinde bulundurduğu anahtarla yakınanın usulüne uygun şekilde kapı ve camları kilitli vaziyette park ettiği aracının kilidini açıp çalıştırmak suretiyle olay yerinden ayrılması, beraat eden ...'un mahkeme ifadesinde, aracın bir anahtarının sanıkta olduğunu ifade etmesi ve sanığın 30.03.2006 tarihli mahkeme ifadesinde, aracı anahtarla çalıştırdığını beyan etmesi karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/2-d maddesi ile uygulama yapılması gerekirken, aynı Yasa'nın 142/1-e maddesiyle hüküm kurulması,

2-Sanığın hazırlık aşamasında 09.00 sıralarında suça konu aracı aldığını belirtmesi, yakınanın 09.11.2005 tarihli polis ifadesinde,aracını 09.30'da park ettiğini, 10.00 sıralarında yerinde olmadığını beyan etmesi, tanık ...'nın 27.04.2006 tarihli oturumda, 08.30'da aracın çalındığını fark edip yakınanı aradığını ve birlikte karakola gittiklerini söylemesi, hakkında beraat kararı verilen ...'un hazırlık aşamasında; sanığın 09.00'da yanlarından ayrılıp 20.00 sıralarında araçla geldiğini ifade etmesi, suç tarihinde güneşin 06.09'de doğup, 16.26 'da battığı, gece vaktinin 05.09 'de bittiğinin anlaşılması karşısında; suç saatinin duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenip çelişkiler giderildikten sonra, sonucuna göre sanığın hukuki

durumunun tayin ve takdiri gerekirken yerinde ve yasal olmayan gerekçeyle yazılı biçimde uygulama yapılması,

3-Sanığın, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;