KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2008/2423 E., 2012/4163 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Mart 2012
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hırsızlık, Kasten yaralama,
- Hüküm
- Beraat.
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 21.09.1992 tarih 225-236 sayılı ve 20.10.2009 tarih 2009/11-89 esas, 2009/243 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin, temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK’nun 193/2. maddesinin, beraat kararı yönünden dosya kapsamına göre, ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağının anlaşılması hali ile sınırlı olarak uygulama yerinin bulunduğu kabul edilmiştir.
Somut olayda,
Birlikte patates satma işi ile uğraşan sanık ve yakınanın olay günü patateslerini sattıktan sonra Gaziantep'ten dönerlerken yolda yakınanın “Nevşehir'e varınca hesap görelim” demesi üzerine, sanığın küfür ederek “parayı sakladığını” söylediği ve akabinde yakınana etkili eylemde bulunarak 3.500 Türk Lirası kadar parası ile toplam 6.500 Türk Lirası meblalı 3 adet çekini aldığı, cep telefonunu da alıp yere atarak kırdığı, oysa yakınan tarafından, patates satma işinden dolayı sanığa 5.000 Türk Lirası borçlu bulunduğunun ileri sürülmüş olması karşısında;
sanığın gerçekleştirdiği iddia edilen eyleminin, yasada yazılı tipe uygun ve ceza yaptırımını gerektiren nitelikte bir eylem olup olmadığı “ilk bakışta” anlaşılamadığından, yüklenen suçun oluşup oluşmadığının ve suç oluştuğu kanaatine varıldığı takdirde vasfının belirlenmesi için sanığın sorgusu yapılarak leh ve aleyhindeki tüm kanıtların toplanması ve değerlendirilmesi gerekmektedir.
Hal böyle olunca; sanığın sorgusu yapılmadan mevcut kanıtlar tartışılarak delil takdiri suretiyle beraat kararı verilmesinin olanaklı olmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2008/2423, K. 2012/4163, 1 Mart 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama