Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2008/705 K.2010/10124

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih,2006/5-182/182 sayılı kararlarında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde lehe Yasanın belirlenmesi amacıyla verilen uyarlama kararlarının duruşma açılarak verilmesi gerekir.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, hükümlüler yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, 5237 sayılı Yasaya göre suç oluşturan ... nedeniyle ... cezanın anılan Yasanın 61. maddesindeki ölçütlerde gözetilerek ne şekilde saptanacağının belirlenmesi, bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması bakımından duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-5237 sayılı TCY.nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1ve 492/1. maddelerinde yer alan suçların öğelerinin farklı olduğu, hükümlülerin, gece sayılan zamanda yakınan ...’a ait işyerine kişisel çeviklikle, yakınan ...’a ait evin kilerinin basit biçimde yapılı kapısını açıp girdikten sonra hırsızlık yaptıklarının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b. maddesinde belirtilen hırsızlık suçları yanında aynı yasanın yakınan Duran’a yönelik ... nedeniyle 116/1-4, 119/1-c, yakınan ...’a yönelik ... nedeniyle 119/2-4-119/1-c maddelerinde belirtilen suçları da oluşturduğu ve bu suçlar yönünden de değerlendirme yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleri, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve hükümlünün kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, yakınan ...’a karşı işlenen ... nedeniyle bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek yazılı biçimde uygulama yapılması,

4-5271 sayılı CMK.nun 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan hükümlülerin sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları gerektiğinin gözetilmemesi,

5-5237 sayılı Yasada cezaların toplanması düzenlenmediği, her bir suç için hükmolunan cezaların bir birinden bağımsız cezalar olduğu ve ayrı ayrı infazı gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde toplanmasına karar verilmesi,

6- Hükümlü ...’ün adının yakınan ...’a yönelik ... nedeniyle kurulan hükümde ... olarak yazılması,

7-Hükümlüler hakkında yakınan ...’a yönelik ... nedeniyle uygulanan 765 Sayılı TCY.nın 493/1, 522/1,59; yakınan ...’a yönelik ... nedeniyle aynı Yasanın 492/1, 522/1, 523/1, 59. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın yakınan ...’a karşı eyleme uyan 142/1-b, 143, 62/1; 116/2-4, 119/1-c, 62/1; yakınan ...’a yönelik eyleme uyan aynı yasanın 142/1-b, 143, 168/1, 62/1; 116/1-4, 119/1-c, 62/1. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, 765 sayılı Yasa hükümlerinin, hükümlüler yararına olduğunun gözetilmesi zorunluluğu,

8-Hüküm tarihinden sonra 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren, 5728 sayılı Yasanın Geçici madde: 1/1.fıkrası yollamasıyla, aynı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5-14. fıkraları gereği hükümlü ...’ün hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,