KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2008/914 E., 2010/5303 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Mayıs 2010
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
252 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih,2006/5-182/182 sayılı kararları ve Dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre: sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerekir.
İnceleme konusu karara gelince;
1- 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, hükümlü yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek, sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya nitelikli hallerinin değiştirilmesi, 5237 sayılı TCK’nın 61. maddesindeki ölçütler dikkate alınarak temel cezanın belirlenmesi ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının saptanması, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın bireyselleştirilmesini gerektiren durumlarda duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,
2- Hükümlünün eylemine 765 sayılı TCK’nın 491/3,522/1 (pek hafif),55/3,647 sayılı Yasanın 4/2 ve 6.maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 31/3, 50/1. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın alt ve üst sınırları bakımından,anılan Yasanın 7/2,5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında, 765 sayılı Yasa hükümlerinin hükümlü yararına olduğunun kabulünde zorunluluk bulunması,
3- 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23. maddesinin değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2008/914, K. 2010/5303, 3 Mayıs 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama