Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2009/15626 K.2012/22872

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesinin uygulandığı kararda belirtilmemişse de hükümlülüğün yasal sonucu olarak infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür. Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Yasanın 108/2. maddesi uyarınca, tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında; sanık hakkında yasaya aykırı olarak yapılan uygulama ile iki ayrı ilama yer verildiği gibi, bu ilamlardan Bursa 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2004/29-303 sayılı ilamın ceza kararnamesi olduğu ve bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağı, aynı mahkemenin 2002/1341- 2004/1449 sayılı ilamının ise içtimalı bir ilam olup bu ilam ile kurulan hükümlerden.

765 sayılı yasanın 456/4, 457/2. maddeleri uyarınca verilen doğrudan para cezasının kesin nitelikteki olduğu ve bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağı, 765 sayılı Yasanın 482/2. maddesi uyarınca verilen 327.128.000 TL para cezasının ise kesin nitelikte olmayıp tekerrüre esas alınması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları ile tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,