Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2009/16112 K.2012/24071

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman gösterilmeyerek 5271 sayılı CMK.nun 232/2-c maddesine aykırı davranılması,

2- Mağdurun işyerine astığı montunun cebinden bir kısım eşyalar ile birlikte işyeri önünde park halinde bulunan otosuna ait kontak anahtarlarını da çalan sanığın, daha sonra haksız biçimde ele geçirdiği bu anahtarla suça konu otoyu çalıştırıp götürmesi biçiminde gerçekleşen eyleminin, bir bütün halinde TCY’nın 142/2-d maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden, kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde iki ayrı hırsızlık kabulü ile uygulama yapılması,

3- Sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,