Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2009/17082 K.2012/22136

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanığın, hükmün açıklandığı 16.11.2006 tarihli oturumda psikolojik rahatsızlık çektiğini belirtip, Psikiyatrist Prof. Dr. ... tarafından imzalı ve kaşeli şekilde düzenlenmiş belgeyi mahkemeye sunduğu, belge içeriğine göre psikiyatrik hastalığı ve EEG bozukluğu nedeniyle TEGETOL ve ZUPEX kullandığının belirtilmiş olması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 32 . maddesi ışığında, suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinde tamamen ya da önemli derecede azalma olup olmadığı araştırılıp, yöntemince raporla saptandıktan sonra sonucuna göre, hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Yakınan 06.02.2006 tarihli Cumhuriyet Savcılığındaki ifadesinde, olay günü gece 23:30 sıralarında Polatlı Tren İstasyonu bekleme salonunda hareket saatini beklerken sanığın yanına oturduğunu, bir süre sohbet ettikten sonra kız arkadaşıyla konuşacağını belirtip cep telefonunu istediğini, kabul etmeyince bu kez telefona bakma bahanesiyle isteyip aldığını, telefonunu istediğinde ise “ben bu telefonu kullanmak istiyorum ve kullanacağım” diye söylediğini, ayağa kalkıp engel olmaya çalışacağı sırada kendisini itekleyerek oturmasını söylediğini ve olay yerinden uzaklaştığını belirtmiş,

Talimatla alınan 08.05.2006 tarihli Mahkemedeki anlatımında ise, "Sanığın cep telefonuna bakmak isteyip aldığını, kız arkadaşını, aramak için izin istediğinde ise kabul etmediğini, buna rağmen sanığın kendi hattını telefona takıp konuşmak üzere gittiğini" belirtmesi karşısında, öncelikle yakınanın Cumhuriyet Savcılığında ve Mahkemedeki anlatımları arasındaki aykırılıklar giderilerek sanığın cep telefonunu isteyip aldıktan sonra

yakınanın malın geri alınmasını engellemek için direncini kırmaya yönelik itekleme eyleminin bulunup bulunmadığının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde araştırıldıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yetinilip yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde kararı verilmesi,

3-Uygulamaya göre de, 5237 sayılı TCK.nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması