Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2009/18612 K.2012/21873

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, hükümden önce 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ve 25.07.2010 tarih ve 27652 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanunun 7. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 765 sayılı Yasa hükümleri lehe kabul edilip uygulama yapıldığına göre, sanığın adli sicil kaydında yazılı olan erteli cezasının anılan Yasanın 95/2. maddesi gereğince aynen infazı konusunda mahkemesine ihbar edilmesi gerekirken, 5237 sayılı TCK' nın 51/7. maddesi uyarınca ihbarda bulunulması,

2-Sanık yanında 18 yaşında küçük olduğu için evrakı ayrı yürütülen diğer üç sanıkla beraber olay günü saat 16:30 sıralarında yakınana ait aracın sağlam ve muhkem olan camını kırarak içeri girip oto teyp başlığı çalıp kesintisiz takip sonucu yakalanmak suretiyle hırsızlığa kalkışma suçunu işlediği ve yakınanın mala zarar verme suçu açısından şikayetçi olmadığı olayda, sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 493/1-son, 62, 522/1 (pek hafif), 95/2. maddelerine göre; 1.6.2005 tarihinde yürürlüğü giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 35, 53. maddeleri ile

uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenerek uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması suretiyle, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, lehe olan yasanın yeniden yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,