Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2009/19014 K.2012/20559

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- İşyeri dokunulmazlığını bozmak suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiği anlaşılıp kabul edildiğine göre, 5237 sayılı Yasa ile değerlendirme yapılırken, aynı Yasanın 116/2-4. maddesi ile ceza uygulaması yapıldıktan sonra, 119/1-c maddesi ile cezada arttırma yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Suç tarihi itibariyle işyeri dokunulmazlığını bozmak suçunun 5271 sayılı CMK’nın 253, 254 ve 255. maddelerinde düzenlenen “uzlaşma” hükmüne bağlı olduğu gözetilerek, bu konuda bir değerlendirme yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

3- Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522/1 (pek aşırı değer), 81/2-3. maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 53, 116/2-4, 119/1-c, 53. maddeleri ile işyeri dokunulmazlığını bozmak suçu yönünden 5271 sayılı CMK’nın 253, 254 ve 255. maddelerinde düzenlenen “uzlaşma” hükmü de değerlendirilerek sonucuna göre, 5237 sayılı TCK’nın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında, hükümlü yararına olan yasanın yeniden değerlendirilmesi ve uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması,