Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2009/20054 K.2010/284

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay C.Başsavcılığının 17/09/2009 günlü kenar yazısı ile Daireye gönderilmekle başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükümlüye verilen cezanın miktarına göre 5219 sayılı Yasanın 3. maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK.nun 305/3. maddesine göre kesin olup temyizi olanaklı bulunmadığından o yer C.Savcısının bu konudaki isteği ile, ilk yargılama sırasında, hükümlüye zorunlu savunman olarak atanan Av. ...’ın hükmün kesinleşmesiyle savunmanlık ilişkisinin son ermesi ve uyarlama kararını temyiz etme hakkının bulunmadığının anlaşılması karşısında adı geçen avukatın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi gereğince tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE;

... hakkında kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Hükümlünün suç arkadaşlarıyla birlikte geceleyin saat 03.00 sıralarında yakınanın işyeri camını kırıp içerideki masanın üzerinde bulunan anahtarı alıp kapıyı açarak bozuk para ve çok sayıda sigarayı çaldığı sabit görülerek Ödemiş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin Dairemizce eleştirili biçimde onanarak kesinleşen 22.1.2002 gün ve 2001/1207 – 2002/7 sayılı kararıyla.

765 sayılı TCK’nun 492/1, 522/1, 55/3, 647 sayılı Yasanın 4 ve 6. maddeleri gereğince 1.200.000.000 lira ağır para cezasıyla hükümlendirilip cezasının ertelendiği; hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın uyarlanması istendiğinde; aynı yasanın lehe olduğu kabul edilerek 142/b, 143, 145, 31/3, 50/3, 52. maddeleri uyarınca 3000 YTL adli para cezasına dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda karar verildiği anlaşılmışsa da;

1-5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı ve 5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 492/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu;

sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 142/2-d. maddesine uyan hırsızlığın yanı sıra, aynı Yasanın 116/2-4, 119/1-c ve 151/1. maddelerine uyan geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu gözetilmeden, sanığın eyleminin anılan yasanın, fıkrası belirtilmeksizin 142/b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu kabul edilip, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından ayrıca ceza verilmemesi;

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih,2006/5-182/182 sayılı kararları ışığında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, dosya üzerinden yazılı biçimde hüküm kurulması;

3-5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

4-Hükümlüye 22.1.2002 günlü hükümle 765 sayılı TCY.nın 492/1, 522/1, 55/3, 647 sayılı Yasanın 4 ve 6. maddelerine göre verilen erteli 1.200.000.000 lira ağır para cezasının, 2.6.2005 günlü uyarlama kararıyla 5237 sayılı TCY.nın 142/b, 143, 145, 31/3. 50/3, 52. maddeleri uyarınca verilen 3.000 YTL adli para cezasına göre hükümlü lehine olduğunun düşünülmemesi;

5-Hükümlü hakkında, 5395 sayılı Yasanın 23. maddesi uyarınca değerlendirme yapılmadan hüküm kurulması,