Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2009/20796 K.2012/24716

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hükmün, 765 sayılı ve 5237 sayılı Yasaların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı ve her iki Yasaya göre, uygulanan yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar denetime olanak sağlayacak şekilde ayrı ayrı saptanıp, sonuç cezalar karşılaştırılarak, sanık yararına olan yasanın belirlenip hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde uygulama yapılması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2- Kapıları kilitli ve camları kapalı olarak sokağa park edilen mağdur ...’e ait otomobilin kapı kilitlerinin ve camlarının orijinal olmadığının ileri sürülmediği ve düz kontak yapılarak çalıştırılıp çalındığı belirlendiğine göre, otonun çalınması sırasında anahtar ya da başka bir aletin anahtar gibi kullandığına ilişkin kanıt da bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın sübut bulan eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 142/1. madde ve fıkrasının (b) bendine uyduğu gözetilmeden, 142/2. madde ve fıkrasının (d) bendi ile uygulama yapılması,

3- 5237 sayılı TCY.nın 141 ya da 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1. maddesinde tanımlanan suçun öğelerinin farklı olduğu, olay günü gece vakti saat 04.00 sıralarında şikayetinden vazgeçen mağdur ...’ın işyerinin sağlam vasıftaki asma kilitlerini keserek açıp, içeri girmeye kalkışan sanık ve suç arkadaşının eyleminin, 5237 sayılı Yasa kapsamında 142/1-b, 143/1, 35/2, 53/1-2-3. maddelerine uyan hırsızlığa kalkışma suçunun yanı sıra, aynı Yasanın 116/1-4, 119/1-c, 35/2, 53/1-2-3. maddelerine uyan geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozmaya kalkışma suçunu da oluşturduğunun gözetilmemesi,

4- Mağdur ...’a yönelik suç için kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK’nın 61/4-5. maddesine aykırı olarak, 35/2. maddenin 143/1. maddeden önce uygulanması,

5- Kasten işlenen suçlardan hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan ve 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasında öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin seçimlik olmadığı gözetilmeden, anılan fıkranın (b-c-d-e) bendlerinde yazılı tedbirlere hükmedilmemesi,

6- Sanığın, mağdur ...’e yönelik eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522/1 (pek aşırı değer), (uygulama koşulları varsa 81/2-3) maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 53/1-2-3; mağdur ...’a yönelik eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1, 61/1, (uygulama koşulları varsa 81/2-3;

uygulama koşulları yoksa 522/1 -pek hafif değer-) maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 35, 53/1-2-3, 116/2-4, 119/1-c, 35/2, 53/1-2-3. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezaların alt ve üst sınırları ile işyeri dokunulmazlığını bozmak suçu için suç tarihi itibariyle 5271 sayılı CMK’nın 253 ve 254. maddelerinde tanımlanan uzlaşma hükmü bakımından, 5237 sayılı Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında, lehe olan yasanın yerinde yeniden değerlendirilmesine zorunluluk bulunması,

7- 5271 sayılı CMK.nun 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları gerektiğinin düşünülmemesi,