Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2009/22672 K.2012/20765

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Kolluk görevlileri tarafından yakalandıklarında sanık ...'in suç arkadaşının elindeki poşetin içinde bulunan amfiyi yere attığı, ancak sanığın çaldığı malların çoğunu tanık ... ...'nın evinin bahçesinde sakladığını söylediği ve bu şekilde yakınanın konutundan çalınan eşyaların çoğunun ele geçirilerek kendisine teslim edildiğinin anlaşılması karşısında; yakınana kısmi iadeye onay verip vermediği sorularak, sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4.maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanıklara yüklenen konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarının niteliği, cezaların türü ve sürelerine göre; hükümden sonra 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun Geçici madde; 1/1. fıkrası yollamasıyla aynı kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14. madde ve fıkraları gereği sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi zorunluluğu,

3-Sanıkların ilk eylemlerinden sonra 01.03.2006 tarihinde yakınanın konutuna kapının açık olmasından faydalanarak tekrar girip hırsızlık yaptıklarının anlaşılması karşısında; sanıklar hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçu yönünden 5237 sayılı Yasanın 43. maddesi ile uygulama yapılıp yapılmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,