KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2009/23822 E., 2012/21107 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Kasım 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
248 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Sanıklar hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.
Tekerrüre esas alınacak nitelikte eski hükümlülüğü bulunan sanık ... hakkında TCK.nın 58. maddesinde öngörülen tekerrür hükümlerinin uygulanmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak,
1-Sanıkların soruşturma aşamasındaki ifadelerini içeren belgeler ile adli arama kararının onaysız fotokopiden oluşması,
2-Gerekçeli karar başlığında suç yeri ve zaman diliminin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK.nın 232/2-c maddesine aykırı davranılması
3-Sanıkların hırsızlık eylemini 5237 sayılı TCK.nın 6/1-e maddesinde tanımlanan gece sayılan zaman diliminde işlediklerine ilişkin kanıtlar karar yerinde gösterilip tartışılmadan, hırsızlık suçunda anılan Yasanın 143. maddesiyle uygulama yapılması,
4-Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun, kendi altsoyları açısından koşullu salıverme tarihine; kendi altsoyları dışındaki kişiler yönünden ise, cezanın infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi,
5-Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK.nın 326/2. maddesine aykırı biçimde “müştereken alınmasına” biçiminde karar verilmesi,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2009/23822, K. 2012/21107, 20 Kasım 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama