KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2009/4938 E., 2012/8853 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Nisan 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
282 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Yakınanın sanığın babasından noter satışı ile motosiklet aldığı, ertesi gün sanığın bu motosikleti geri aldığı, motosikletin trafik cezaları yakınan adına gelince, olaydan yaklaşık 6 ay sonra şikayetçi olan yakınan, kolluk tarafından alınan ilk ifadesinde, sanığın suça konu motosikleti götürürken cebir ve tehdit kullandığından bahsetmediği, sonraki aşamalarda iddiasını genişleterek, tutarsız beyanlarda bulunduğunun anlaşılması karşısında; tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsen- memiş,
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelemede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanığın tekerrüre esas alınan Salihli Sulh Ceza Mahkemesinin 2003/1757- 1732 sayılı kararın, doğrudan verilen adli para cezası olduğu için tekerrüre esas oluşturmadığı ve bu ilam yerine sanığın adli sicil kaydında yazılı mahkumiyetlerinin içinde en ağırı olan Salihli 2. Asliye Ceza mahkemesinin 2004/16-292 sayılı kararına konu olan görevli memura direnme suçundan hükmedilen erteli para cezasının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 Sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümden tekerrür ile ilgili bölümlerin çıkartılarak,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2009/4938, K. 2012/8853, 26 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama