Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2009/9886 K.2012/18456

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY’nın 493/1-son maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanıkların yakınına ait işyerine girdikten sonra sağlam ve muhkem çelik para kasasını da kırıp suça konu eşyaları çaldıklarının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesinde belirtilen hırsızlık suçunun yanı sıra anılan yasanın 151/1.maddesindeki mala zarar verme 116/2, 119/1-c maddesindeki birden fazla kişiyle işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarını da oluşturduğu,

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca eylemlerin oluşturduğu bütün suçlar nedeniyle uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanıklar hakkında uygulanan 765 sayılı TCY.nın 493/1-son, 522/1. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 142/1-b,; 116/2, 119/1-c ve 151/1 . maddeleriyle 5560 sayılı Yasa ile değişik CMK’nın 253 ve 254. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçları yönünden uzlaşma hükümleri değerlendirilerek sonucuna göre sanıklar yararına olan yasanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,