Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2010/10284 K.2011/44125

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, dosya içeriğine göre sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 493/1, 61, 522 (pek hafif) maddeleriyle, 5237 sayılı Yasanın 142/1-b, 143, 35/2. maddeleri uyarınca uygulama yapılıp, her iki yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenerek uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a-Sanık hakkında 1.10.2002 tarihinde 765 Sayılı TCK’nın 493/1, 61, 522 (pek hafif) maddeleri uygulanarak neticeten 4 ay hapis cezası verildiği, bu kararın sadece sanık tarafından temyiz edilip, bozmadan sonra sanık lehine olan ceza miktarı yönünen kazanılmış hakkın korunması gerekirken 5237 Sayılı TCK’nın 142/1-e, 143, 35/2. maddeleri tatbik edilerek 7 ay hapis cezasına hükmolunması,

b- Sanığın hırsızlık suçunu kilitli olan aracının camını kırmak suretiyle işlediğinin anlaşılması karşısında; eyleminin 5237 sayılı TCY’nın 142/1-b maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 142/1-e maddesi ile hüküm kurulması,

c- Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;