Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2010/15272 K.2013/8042

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14. maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın tekerrüre esas alınan evvelki hükümlülüğünün neden ibaret olduğunun denetime olanak sağlaması bakımından gösterilmeden 765 sayılı TCK.nın 81/1-3. maddelerinin yazılı şekilde değerlendirilmesi, kabule göre de; TCK.nın 81/1. maddesine göre arttırım oranının 1/6' dan ziyade olamayacağının gözetilmemesi,

2-Sanığın olay tarihinde geceleyin yakınana ait aracın kapı ve bagaj kapağını zorlayarak açıp çalması şeklinde gelişen olayda; 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından; sanığın eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 493/1, 522, 81 (uygulama koşullarının saptanması halinde 81/1-3 ve/veya 81/2-3); 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b, 143, 53; 151/1, 53. maddeleri kapsamında olduğu dikkate alınmadan, 765 sayılı Yasanın 491/2 ve 5237 sayılı 5252 sayılı Yasanın 142/1-e, 151/1. maddeleri uyarınca lehe kanun değerlendirmesi yapılması,

3-Suç tarihi itibariyle mala zarar verme suçunun CMK’nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma kapsamında kaldığı gözetilmeden ve uzlaşma girişiminde bulunulmadan, yazılı biçimde karar verilmesi,

4-Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,