KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2010/15426 E., 2013/6822 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Nisan 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
278 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Adli sicil kaydına göre, Karacabey Asliye Ceza Mahkemesinin 2002/162-317 esas ve karar sayılı ilamı ile tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık ... hakkında, 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddesi ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, yasal olmayan gerekçe ile yazılı biçimde karar verilmesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimi takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-) Sanıkların, adet veya tahsis veya kullanımları gereği açıkta bırakılmış olan suça konu inşaat demirlerini yakınana ait inşaattan almak suretiyle hırsızlık suçunu işlediklerinin anlaşılması karşısında; eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nun 142/1. fıkrasının (e) bendine uyduğu gözetilmeyerek, aynı yasanın 141/1. maddesi ile hüküm kurulması,
2-) Sanıkların, yakınanın başvurusu olmadan suça konu malzemeleri aldıkları yeri göstermek suretiyle, iadeyi sağladıkları ve koşullarının oluştuğunun anlaşılması karşısında; haklarında 5237 sayılı TCK’nun 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,
3-) Sanık ... hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Yasanın 51/3. maddesine aykırı olarak mahkûm olunan ceza süresinden daha az denetim süresinin belirlenmesi,
4-) Suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre; hükümden sonra yürürlüğe giren vaki değişiklikler karşısında; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesi gereği, sanık Tufan Demirdelen’in hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2010/15426, K. 2013/6822, 2 Nisan 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama