Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2010/16238 K.2012/3040

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31/05/2010 tarihli kenar yazısı ile Daireye gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü , süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlü ... hakkındaki kesinleşmiş 14.12.2002 günlü hükmün, 5237 sayılı Yasa hükümlerine göre uyarlanması için, duruşma açılıp, duruşmaya sanık savunmanı olarak katılan önceki yargılama aşamasında savunmanı olarak görev yapan hükmün kesinleşmesiyle, zorunlu savunmanlık görevinin son bulması nedeniyle hükmü temyiz etme yetkisi bulunmayan Av. ...’nün 29.12.2005 günlü uyarlama kararını temyiz ettiği, hükümlü ...’nun savunmanının temyizini kabul edip etmediği konusunda anlatımı saptanması için iadesinden sonra, adı geçen hükümlünün kararı temyiz etmek istemediğini ve savunmanının temyizine onay vermediğini ifade etmesi karşısında;

hükmün kesinleşmesiyle zorunlu savunmanlık görevi son bulan savunmanın hükümlü adına hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

Hükümlü ... hakkındaki hükme hasren yapılan temyiz incelemesinde:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yakınan ...’e yönelik eylemin silahla işlendiğine ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan yazılı biçimde 5237 sayılı TCY’nın 149. Maddesinin 1. Fıkrasının (a) bendiyle uygulama yapılması,

2- 5252 Sayılı Yasanın 9/3.maddesine göre lehe olan hükmün önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması sonucu belirleneceği kazanılmış hakkın suçun nitelendirilmesinin yapılmasında ve sanık hakkında uygulanan yasa maddeleri yönünden olmayıp yağma suçu bakımından 14.11.2002 günlü ilk hükümdeki 2 kez 12 yıl 6 ay ağır hapsin ceza süresi bakımından söz konusu olduğundan, yakınan ...’in boynuna hükümlü ...’ nun ipi geçirmesinden sonra diğer hükümlü ...’nun ellerini bağlamaya çalıştığı, bu sırada ...’un yakınana vurduğu, bu şekilde 30 dakika kaldığı,

yakınanın 100 YTL parası ve cep telefonunu almak, yakınan ...’nu bıçakla tehdit ederek ceplerini boşaltıp ellerini bağlayarak 65. YTL para ve oto teybini yağmalayıp elleri bağlı bagaja koyup bagajı anahtarla kilitlemek şeklinde gerçekleşen eylemlerinin yağma suçu yanında özgürlüğü kısıtlama suçunu da oluşturduğu gözetilmeden hükümlüler hakkında her bir yakınana yönelik ayrı ayrı 5237 sayılı TCY’nın 109/2, 109/3-a-b.maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- 5237 Sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki "hafif " ve "pek hafif" ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, yukarıdaki tüm ölçütler ışığında yakınan ...’ya yönelik somut olayda yasal koşulları bulunmadığı halde, değer az kabul edilerek 5237 sayılı TCY’nın 150/2.maddesi uyarınca cezadan indirim yapılması,

4- Hükümlünün eylemlerine uyan 765 sayılı TCY.nın yakınanlara yönelik yağma suçundan 765 sayılı TCY’nin 499/1-2. cümle59/2, 31, 33, 40(iki kez).maddeleriyle, hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan hükümlünün ayrı ayrı yakınan ...’e yönelik eylemleri hakkında 149/1-(c)(h) ,62/1,53, 63, 109/2, 109/3-b,62/1,53, hükümlünün ayrı ayrı yakınan ...’na yönelik eylemleri hakkında 149/1-(a)-(c-(h) 62/1, 53, 63, 109/2, 109/3-a-b,62/1, 53. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda, Mahkemece 5237 sayılı Yasanın 61. maddesi uyarınca 149.maddesinin uygulaması sırasında temel cezanın alt sınır aşılarak belirlenmiş olması gözetildiğinde, 765 sayılı Yasa hükümlerinin hükümlü yararına olduğunun gözetilmesi zorunluluğu,

5-Kabule göre de:

a- 5237 sayılı yasanın 53/3. maddesi gözardı edilerek, 53/1. maddesinde belirtilen haklardan, sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

b- Uyarlama kararı ile önceki hüküm hukuki geçerliliğini yitirdiği halde, zoralım, geri verme, yargılama gideri ve hükümlü ... hakkında koşullu salıverilmenin geri alınmasıyla ilgili karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, önceki karara yollamada bulunulması,