KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2010/16267 E., 2013/10912 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Mayıs 2013
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Yağma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
258 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Sanığın adli sicil kaydında yazılı olan ve dosyada ilamı bulunan Denizli 3.Ağır Ceza Mahkemesi’nin 05.05.2005 gün ve 2005/259-2005/81 sayılı kararına konu mahkumiyet hükmü esas alınarak hakkında, 5237 sayılı TCK’nın 58/6-7-8. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz sisteminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış;
Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
765 sayılı TCK’nın 523. maddesinde öngörülen düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nın 168. maddesinde öngörülen düzenlemenin farklı koşullara bağlı olduğu; 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinde “mağdurun zararının giderilmesinin” uygulama koşulu olarak belirtilmesine karşın; 765 sayılı TCK’nın 523. maddesinde öngörülen “satın alan üçüncü kişilerin zararlarının karşılanmasının” sonraki Yasa’da etkin pişmanlık müessesesinin uygulama koşulları arasında sayılmadığı anlaşıldığından; ./..
-2-
somut olayda, sanığın olaydan 8 gün sonra kolluk görevlileri tarafından yakalandığında, katılandan yağmaladığı telefonu sattığı işyerini söylediği, telefonun bu işyerini işleten ve hakkında beraat hükmü kurulan ... tarafından kolluk görevlilerine teslim edildiği ve katılanın da bu şekilde telefonunu geri aldığı dikkate alındığında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 168/3. madde ve fıkrasının 1.cümlesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,
...
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2010/16267, K. 2013/10912, 13 Mayıs 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama