KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2010/19412 E., 2013/10548 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Mayıs 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığını bozma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
523 kelime·3 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Birden fazla kişiyle işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu işleyen sanıklar hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
I-Sanık ... hakkında mala zarar vermek ve iş yeri dokunulmazlığını bozmak suçları ile sanık ... hakkında hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;
Sanık ... hakkında işyeri dokunulmazlığını bozmak ve mala zarar vermek suçlarından kurulan hükümlerde; 5237 sayılı Yasanın 53.maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmemiş ise de, hükümlülüğün yasal sonucu olarak infaz aşamasında dikkate alınması olanaklı görülmüştür.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,
II- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan, sanık ... hakkında ise iş yeri dokunulmazlığını bozmak suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;
./..
-2-
Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-5275 sayılı Yasanın 106/4.maddesi gereğince suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olan sanık ... hakkında hükmedilen adli para cezasını ödememesi halinde bu cezanın hapse çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,
2-Sanık ... hakkında; Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 53/l.maddesinin "a,b,c,d,e" bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3.fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi aracılığıyla CMUK'un 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkralarından.
5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm ile "ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine" ilişkin bölümün çıkarılarak, 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm yerine " Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 53/1.maddesinin "a,b,c,d,e" bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyları üzerindeki velayet,
vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına," tümcesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
III-Sanık ... hakkında mala zarar vermek suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;
Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 151/1.maddesinde tanımlanan mala zarar vermek suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, mahkumiyet hükmünün kurulduğu 27.12.2007 tarihi ile inceleme tarihi arasında aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık sürenin geçmiş bulunması,
./..
-3-
...
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2010/19412, K. 2013/10548, 8 Mayıs 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama