Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2010/19510 K.2013/11401

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın yakınanın aracının camını kırıp kapıyı açtıktan sonra aracın teybini yerinden sökmek için uğraşırken yakınan tarafından farkedildiği ve yakınanın müdahale ederek sanığı araçtan çıkartıp, duvara yaslayarak etkisiz hale getirmek için Birkaç tokat attığı, bu hareketlerini sürdürmesi üzerine sanığın elindeki bıçak ile yakınanı 3 gün iş ve gücünden kalacak şekilde yaralayıp herhangi bir şey alamadan kaçtığı olayda, yakınanın aşamalaraki anlatımı ve 23.01.2005 tarihli olay yeri inceleme raporu içeriğine göre, sanığın eyleminin 765 sayılı TCK’nın 495/2. maddesi delaleti ile anılan Yasanın 497/1,

61. maddesindeki yağmaya teşebüs suçunu oluşturduğu, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasada dolaylı yağma suçuna yer verilmemiş olması karşısında ise anılan yasada sanığın eylemlerinin 142/1-b, 143, 35/2, 151/1, 86/2,3-e maddelerinde düzenlenen hırsızlığa kalkışma, mala zarar verme ve silahla kasten yaralama suçlarını oluşturduğu gözetilip her iki yasa ile yapılacak uygulama ayrı ayrı gösterilerek lehe yasa karşılaştırmasının buna göre belirlenip hüküm kurulması gerekirken, eylemin bir bütün halinde yağma suçunu oluşturduğu kabul edilerek yazılı şekilde uygulama yapılması,

...