Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2010/25228 K.2013/17020

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında 765 sayılı Yasanın 522. maddesinin pek fahiş hükmü ile uygulama yapılıp temel cezada arttırım yapılması gerekirken, uygulama metninde “pek hafif” denilerek cezada arttırım yoluna gidilmesi sonuç ceza doğru olarak tespit edildiğinden ve bu husus maddi yazım hatası olarak kabul edildiğinden; sanık ve suç ortağı yakalandığından çalınan eşyadan bir kısmını sattıkları kişiyi söyleyerek teslimini sağladıklarının anlaşılması karşısında;

lehe kanun uygulaması yapılırken, 168. maddenin yakınanın rızası doğrultusunda uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirmeye alınmaması ve sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1-son, 522 (pek fahiş), 59. maddelerine göre, 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 143, 168/1. (kısmi iade koşulları araştırıldıktan sonra), 62/1, 53; 116/2-4, 119/1-c, 53; 152/1-a, 53. maddeleri bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında değerlendirme ve uygulama yapılarak, her iki yasanın ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması suretiyle lehe Yasanın saptanması gerekirken yazılı biçimde uygulama yapılması,

765 sayılı Yasa ile yapılan uygulamanın açıkca sanık lehine olması nedeniyle, bozma nedeni yapılmamıştır.