Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2010/31064 K.2013/17233

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07/12/2010 tarihli kenar yazısı ile Daireye gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın yokluğunda verilen kararda, yasa yolu bildirimi; “yasa yolu açık olmak üzere karar verildi” şeklinde olup, yasa yolu bildiriminde, yasa yolu süresi, ile sürenin başlangıcının bildirilmediği ve kararda yasa yoluna başvurma şeklinin ve merciinin gösterilmediğinin anlaşılması karşısında, Ceza Genel Kurulunun 23.12.2008 gün ve 2008/6-258-240 sayılı kararı uyarınca, 06.11.2003 tarih ve 2001/601-2003/655 sayılı kararın kesinleşmediği, uyarlama kararının kesinleşen karar ve hükümlere karşı istenebileceği ve yukarıdaki açıklamalar ışığında anılan hükmün henüz kesinleşmediğinin anlaşılması karşısında; 09.06.2005 tarih ve 2005/242 Müt. sayılı uyarlama kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Özel tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında tekerrür uygulaması yapılmaması ve 765 sayılı TCK’nın 522/1. maddesi uyarınca suça konu paranın değeri nedeniyle cezasından indirim yapılarak, anılan maddenin son fıkrasına aykırı davranılması,

2-Olay gecesi sanığın kaldığı otel odasında şüphe üzerine yakalandığında, suçunu ikrar ederek suça konu paranın hükümle birlikte iadesini sağladığının anlaşılması karşısında; hakkında 765 sayılı TCK’nın 523. maddesinin değerlendirilmemesi,

3-5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanıklar yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, somut olayla ilgili 765 sayılı TCY’nın, 493/2, 523, 59/2; 5237 sayılı TCY’nın 142/2-d, 143, 168, 62. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanarak, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması,

4-Kabule göre de; 765 sayılı Yasanın 493/2, 522. maddelerine göre belirlenen 1 yıl 4 ay hapis cezasının, anılan Yasanın 59/2. maddesi ile 1/6 oranında indirimi sonucu cezanın, 1 yıl 1 ay 10 gün yerine yazılı biçimde fazla belirlenmesi,