KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2010/31154 E., 2013/16400 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Temmuz 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, Başkasına ait kimlik bilgilerini kullanmak, Resmi belgelerin düzenlenmesinde yalan beyan
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
I- Sanık ... hakkında hırsızlık, sanık ... hakkında ise hırsızlık, başkasının kimlik bilgilerini kullanmak suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanıklar ..., ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA,
II- Sanık ... hakkında resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince,
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
İşlediği bir suç nedeniyle yakalanan sanığın gerçekte var olan başka kişinin ad ve kimlik bilgilerini kullanarak tutuklanıp ceza evine alınan sanığın bu durumu sürdürüp bu kere ceza evi görevlisi tanıkların katılımı ile Afyon 5. Noterinin 20.03.2007 gün ve 1434 Y. nolu düzenlediği vekaletname ile Av. ... Atabeyoğlu'nu vekil olarak tayin ettiği olayda;
Failin resmi bir varakanın tanzimi sırasında doğru söylemek zorunda olduğu kimlik bilgilerini hatalı bildirerek, Noter tarafından işlemin onaylanmasını temin etmek suretiyle şeklen sahih muhteviyatı itibariyle sahte bir varakaya vücut verme şeklinde gelişen sanığın eyleminin TCK'nun 204/1-3. maddesi kapsamında kaldığı düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2010/31154, K. 2013/16400, 11 Temmuz 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama