Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/12648 K.2012/12523

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Üst Cumhuriyet savcısının 28.03.2008 tarihinde süre tutum talebinde bulunduğunun anlaşılması karşısında; tebliğnamede temyiz talebinin reddini isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ...'in, orman işletmesine ait lojmanın arkasından römork çalması şeklinde gelişen eylemin 5237 sayılı TCK.nun 6/1-e maddesindeki gece sayılan zaman diliminde gerçekleştiğine ilişkin kanıtlar karar yerinde gösterilip tartışılmadan, aynı Yasanın 143. maddesiyle uygulama yapılması,

2-Sanık hakkında her iki hırsızlık suçundan hüküm verildiği sırada, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hükmolunması,

3- 5237 sayılı TCK’nda erteli ağır para (adli para) cezalarının aynen veya kısmen infazına ilişkin bir hüküm bulunmadığı gözetilmeden yazılı biçimde karar verilmesi,

4-Sanık ...'in, diğer sanığa ait römorku saklaması eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 281/1. maddesinde tanımlanan suç delillerini gizlemek veya değiştirmek suçu yönünden “müstakil bir zarar” yaratmadığı dikkate alındığında; anılan suçtan uygulama yapılırken, “oluşan toplumsal zararın karşılanmaması nedeniyle” biçiminde somut olay ile örtüşmeyen ve 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde yer alan “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” müessesesinde, sanık yönünden yasanın öngördüğü objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeden, cezaların bireyselleştirilmesine yönelik kabul edilen ölçütlerle çelişir şekilde 5271 sayılı CMK'nın 231/5-14. madde ve fıkralarının uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,