Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/18905 K.2014/3899

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sokağa park edilmiş, kapıları kilitli minibüsün içinde bulunan, kullanım amaçlarına ve kullanım biçimlerine göre bir oto içinde bulundurulması zorunda olmayan giyim eşyalarını,sanık savunmalarına göre açık camdan el uzatmak suretiyle çalan sanıkların eylemlerinin, 5237 sayılı TCK’nın 141/1. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 142/1-e. maddesi ile hüküm kurulması,

2-Sanıkların kolluk görevlileri tarafından yakalandığında ellerinde bulunan poşetteki giyim eşyalarını nereden çaldıklarını söyledikleri ve bu şekilde yakınanın minibüsünden çalınan eşyalardan bir kısmının ele geçirilerek kendisine teslim edildiğinin anlaşılması karşısında; yakınana kısmi iadeye onay verip vermediği sorularak, sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Hükmün gerekçe kısmında, eylemin tamamlandığı belirtilmesine karşın, hüküm fıkrasında eylemin kalkışma aşamasında kaldığından bahisle sanıklar hakkında 5237 sayılı Yasanın 35. maddesinin uygulanması suretiyle çelişki yaratılarak hükmün karıştırılması,