Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/20943 K.2014/9914

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 06/10/2011 tarihli görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, mağdurdan çaldığı çantayı mağdurun bağırması üzerine, çevredeki vatandaşlardan ve olay yerine gelen kolluk kuvvetlerinden kaçarken kaçış istikametindeki yere attığının anlaşılması karşısında, somut olayda sanığın etkin pişmanlık iradesi ile hareket etmediği, suça konu cüzdanının üzerinde ele geçirilmesi halinde, aleyhine kanıt oluşturacağını düşünerek yere attığının kabulü gerektiği ve sanığın kaçış istikametinde araştırma yapıldığı takdirde çantaya ulaşılabileceğinden, sanığın etkin pişmanlık iradesi ile hareket etmediği anlaşılmakla, tebliğnamede bu konuda bozma isteyen düşünceye katılınmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Olay günü geceleyin sanık, mağdurun elinde bulunan çantayı kapıp kaçtığı, katılanın “hırsız var” diye bağırması üzerine çevredeki vatandaşların sanığı yakalamak için peşinden takip ettikleri, bu sırada olay yerine gelen kolluk kuvvetlerinin sanığın kaçtığını ve iki kişi tarafından takip edildiğini görmesi üzerine sanığı kovalayarak kesintisiz takip sonucu yakaladıklarının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK 35/2. maddesi uyarınca kalkışma aşamasında kaldığı halde, cezasında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi;