Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/2588 K.2013/21261

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın tekerrüre esas hükümlülüklerinin en ağırı olan Ankara 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.10.2000 gün 2000/185 Esas, 2000/906 Karar sayılı ilamının tekerrür uygulamasına esas alınmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Yasanın 108/2. maddesi uyarınca "Tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamaz" hükmü karşısında, sanığın adli sicil kaydındaki ilamlardan hangisinin tekerrüre esas alınacağının kararda açıkça gösterilmesi gerektiği gözetilmeden, infazda tereddüde yol açacak biçimde birden fazla ilamın tekerrüre esas olarak gösterilmesi; sanık hakkında mükerrirlik uygulamasında adli sicil kaydındaki tekerrüre esas en ağır cezanın dikkate alınması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,

hüküm fıkralarından 5237 sayılı Yasanın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak yerine “sanık hakkında TCK. nun 58.maddesi açısından, adli sicil kaydında yer alan ve en ağır ceza olan Ankara 10 Asliye Ceza Mahkemesinin 04.06.2002 gün ve 2000/403-2002/755 Esas ve Karar sayılı kararı ile hükmedilen 9 ay hapis cezasına ait hükmünün mükerrirliğe esas alınmasına,