Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/4784 K.2013/21421

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanıkların katılana ait iş yerinin şahsi çeviklik gerektiren çatısına çıkıp tavandan iple inerek içeriden demir kapı kilidini kırmak suretiyle gerçekleştirdikleri beyaz eşya çalmak eylemlerinin, 142/1-b, 151/1. maddelerinde düzenlenen hırsızlık ve mala zarar verme suçlarının yanında aynı Yasanın 116/2-4. maddesinde belirtilen iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturduğunun karar yerinde tartışılmaması,

2-Sanıkların soruşturma ve yer gösterme beyanlarına göre eylemi geceden sayılan 02.30 sıralarında işlemelerine karşın, bozma sonrası verdikleri savunmaya itibar edilerek 5237 sayılı Yasanın 143. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

3-Sanıkların şüphe üzerine kolluk tarafından yakalandığında yakınanın iş yerinden çaldıkları eşyaların tamamını sattıkları ve sakladıkları yerleri söyleyerek bunların yakınana iadesini sağlayıp kendisinin zararını tamamen karşıladıklarının belirlenmiş olması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinde “mağdurun zararının giderilmesinin” uygulama koşulu olarak belirtildiği, “satın alan üçüncü kişilerin zararlarının karşılanmasının” etkin pişmanlık

müessesesinin uygulama koşulları arasında sayılmadığı anlaşıldığından; somut olayda sanıkların çalınan tüm eşyaların teslimini sağlayarak yakınana iadeyi sağlamış olmaları nedeniyle, koşulları oluştuğu halde 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin 1. fıkrasının uygulanmamasına karar verilmesi,

4-Sanık hakkında hırsızlık suçundan “2 yıl” olarak belirlenen temel cezadan 5237 sayılı TCK’nun 62. maddesiyle “1/6” oranında indirim yapılırken “1 yıl 8 ay” yerine, “1 yıl 6 ay” hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini,

5-5252 sayılı Yasanın 9/3.maddesi uyarınca, sanıklar yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, dosya içeriğine göre sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 493/1,522/1(pek fahiş),59/2. maddeleri ile 5237 sayılı Yasanın 142/1-b, 143/1, 168/1, 62/1, 53/1, 151/1, 62/1, 53/1, 116/2-4, 119/1-c, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, mala zarar verme suçuyla ilgili olarak uzlaşma koşulları da değerlendirilerek sonuç cezalar karşılaştırılıp lehe olan yasanın yapılacak uygulamaya göre belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

6-Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmalarına karar verilmemesi,

7-Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, “müteselsilen” alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,