Karar metni, Yargıtay Karar Arama kaynağından olduğu gibi aktarılmıştır; metne müdahale edilmemiştir. Kişisel veriler maskelenmiştir. Bu karar için özgün analiz henüz yazılmamıştır.
Karar Metni
6. Ceza Dairesi 2011/6656 E. , 2014/418 K.
"İçtihat Metni"Tebliğname No : 6 - 2008/192082 MAHKEMESİ : Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesi TARİHİ : 18/04/2008 NUMARASI : 2006/116 (E) ve 2008/131 (K) SUÇ : Hırsızlık
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Sanık M.. Y..’nin adli sicil kaydına göre kasten yaralama suçundan tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu halde hakkında 5237 sayılı Yasanın 58/6-7.maddesi ile uygulama yapılmaması karşı temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır. Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Hırsızlık suçunun yakınanın evinin yerden yüksekliği iki buçuk metre olan balkonunun kapısı zorlanmak suretiyle işlenmesi nedeniyle, eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b. maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, 2- Sanıkların, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması; Bozmayı gerektirmiş, sanıklar M.. Y.. ve E.. A.. savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2011/6656, K. 2014/418, 16 Ocak 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama