Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/7690 K.2012/5519

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 07.07.2004 günlü, 2003/851 esas ve 2004/602 karar sayılı hükümlülük kararı sanık ... tarafından temyiz edilmeksizin adı geçen sanık yönünden kesinleştiği, anılan karar sanık ...'ın yasal süresi içerisindeki temyizi üzerine, Yargıtay 10. Ceza Dairesi'nin 22.11.2005 günlü kararı ile, 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca değerlendirme yapılması için diğer yönleri incelenmeyen hükmün bozulmasına, bozmadan, “hükmü temyiz etmeyen sanık ...'nin de yararlanmasına” denilerek bozulmasına karar verildiği Mahkemece yeniden yargılama yapılıp, bozmaya uyularak,

bozma ilamından hükmü temyiz etmeyen anılan sanık da yararlandırılarak 12.12.2007 günlü kararın verildiği anlaşılmışsa da. 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 325. maddesinin düzenleniş amacının, aynı konumda olan sanığın farklı ceza almalarını önlemek ve kararlar arasında çatışmayı önlemektir.

Bu açıklamalar ışığında, hükmün, diğer yönleri incelenmeden bozulmasından, hükmü temyiz etmeyen sanığın yararlanma olanağı bulunmadığı gibi somut olayda da 1412 sayılı CMUK’nun 325. maddesinin uygulama koşullarının bulunmadığı, sanık ... hakkında verilen 07.07.2004 günlü, 2003/851 esas ve 2004/602 karar sayılı hükümlülük kararı kendisi yönünden temyiz edilmeksizin kesinleştiği, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 gün ve 2007/125-2007/186 sayılı kararında da açıklandığı üzere, bozma ilamı sonrasındaki yargılamanın,

temyiz olunmaksızın kesinleşmesi nedeniyle lehe Yasanın belirlenmesine ilişkin olduğu kabul edilen hükümlü ... hakkındaki uyarlama yargılaması ile genel hükümlere göre hakkındaki yargılama süren sanık ... hakkındaki davanın, farklı hükümlere bağlı olması ve birlikte görülemeyeceği gözetilip, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca adı geçen sanık (hükümlü) hakkındaki davanın ayrılmasına karar verildikten sonra, uyarlama yapılması zorunluluğunun gözetilmemesi,