Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/7844 K.2013/22053

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dosya içeriğine göre; sanığın, mağdura ait beş katlı bitmiş binanın içerisine daire sahibi olduğunu söyleyerek girip, girişe göre sağdaki dairenin kapısında bulunan toplu anahtarlardan 3-5-6 nolu dairelerin anahtarlarını alıp, kapılarını açarak içeriden ikişer adet banyoda takılı bulunan muslukları çaldığının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 141/1.maddesiyle uygulama yapılması,

2-5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da

gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüde düşük miktarlar esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

3- Sanığın suçta kullandığı ve adli emanete alınan 1 adet anahtarın müsaderesi istendiği halde, bu konuda bir karar verilmemesi ,